Z czasem wizerunek grupy uległ dalszej ewolucji. Obok funkcji destrukcyjnych (wywoływanie zaćmień, chorób) w oficjalnej ideologii nowoasyryjskiej zaczęto przypisywać im rolę wojowników chroniących państwo i legitymizujących władzę królewską. Świadczą o tym inskrypcje królewskie Asarhaddona (VII wiek p.n.e.), w których Sebitti występują jako wielcy, przychylni władcy bogowie niebios i świata podziemnego, decydujący o losach monarchii.
Charakterystyka Siódemka stanowiła jedną z odrębnych klas demonów, obok takich istot jak Lamasztu, Pazuzu czy złośliwe duchy zmarłych. Teksty źródłowe przypisują poszczególnym członkom tej grupy zindywidualizowane formy, personifikujące drapieżniki i niszczycielskie żywioły: Pierwszy – wiatr południowy pod postacią smoka. Drugi – smok z otwartą paszczą. Trzeci – dziki/wściekły lampart. Czwarty – ogromny wąż. Piąty – rozwścieczony lew, przed którego skokiem nie ma ucieczki. Szósty – (opis w tekstach zatarty/utracony w oryginalnej tabliczce). Siódmy – huragan. W ogólnej charakterystyce zachowań demonów – do których zaliczała się ta grupa – teksty podkreślają ich zdolność do poruszania się z prędkością porównywalną do meteorów, łatwość przybierania form zwierzęcych (np. osłów, lisów, psów czy węży) oraz zdolność do przenikania do domostw przez najmniejsze szczeliny w drzwiach, co czyniło standardowe środki ochrony bezskutecznymi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mezopotamskie demony