Jej bardzo ważną rolę w liturgii i praktykach podkreślał też , nazywając mantrę „formułą rytualną par excellence”Darmesteter, 176. Recytuje się ją także w praktyce indywidualnej. W tradycji zaratusztriańskiej wierzy się, że ma ona szczególną moc duchowąKreyenbroek, Munsh, 2001, s. 76. Późniejsze tradycje przypisują jej także szczególną skuteczność i użyteczność w walce z siłami Moazami, s.415.
Dokładne znaczenie mantry jest przedmiotem sporów badawczych, ale w większość interpretacji uznaje się ją za formułę mówiącą o kulcie i czci należnych dobrym bytom, męskim i żeńskim. Nie ma jednak zgody co do tego, o jakie dokładnie byty chodzi. Część teorii twierdzi, że dotyczy ona kultu wszystkich Rose, s. 275Kotwal, Kreyenbroek, s. 337. Według innej wersji mowa tutaj nie o jazatach w ogóle, lecz o samych AmszaspandachGershevitch, s. 164Schmidt, s. 327. Istnieją też interpretacje, które mówią o czci należnej cnotliwym wyznawcom i wyznawczyniom zaratusztrianizmuTaraporewala, s. 26Bartholomae, k. 1315.