Funkcję tę pełnił do likwidacji placówki w 1872 roku.
W 1859 roku, w ramach służby państwowej, kierował układaniem kabla podmorskiego wzdłuż wybrzeża Adriatyku między Triestem a Wenecją. W 1871 roku uzyskał przywilej na ulepszenie mechanizmu prowadzenia papieru w piszącym aparacie telegrafu Morse’a, natomiast w 1877 roku otrzymał przywilej na opracowany przez siebie zamek do etui.
Za wynalazki otrzymywał wyróżnienia na wystawach międzynarodowych. Jego działalność techniczna obejmowała przede wszystkim konstrukcje mostowe i urządzenia telegraficzne.
Mosty systemu Schifkorna
W 1853 roku Schifkorn uzyskał przywilej na system mostowy wykorzystujący żeliwne i kute elementy nośne. W 1869 roku otrzymał kolejny przywilej dotyczący ulepszeń tej konstrukcji.
Mosty Schifkorna stanowiły rozwinięcie kratownicy Howe’a, stosowanej pierwotnie w konstrukcjach drewnianych. Górny pas oraz krzyżujące się ukośne rozpory wykonywano z krótkich elementów żeliwnych, rozciągających się pomiędzy sąsiednimi węzłami. Dolny pas, pionowe cięgna i elementy wzmacniające wykonywano z żelaza kutego.
Żeliwne części górnego pasa stykały się w węzłach i były dociskane do siebie za pomocą ciągłych płaskowników, które można było napinać na końcach.