Głównymi instrumentami prawnymi stały się tzw. umowy o demarkacji i umowy koncesji przedsiębiorstw zaopatrzenia energetycznego z państwowymi jednostkami organizacyjnymi (Gebietskörperschaft). W oparciu o umowy koncesji państwowe jednostki organizacyjne przyznawały tym przedsiębiorstwom prawo do dostaw energii do odbiorców końcowych na obszarze gminy lub miasta. Integracja wertykalna odbywała się w dwojaki sposób: w niektórych przypadkach wszystkie poziomy łańcucha zaopatrzenia były zintegrowane w ramach przedsiębiorstwa powiązanego, w drugim przypadku – poprzez bezpośredni udział kapitałowy przedsiębiorstwa powiązane kierowały zwłaszcza regionalnymi przedsiębiorstwami zaopatrzenia energetycznego na swoim obszarze dostaw. Powiązania własnościowe i kapitałowe prowadziły do znacznej koncentracji na różnych poziomach zaopatrzenia w energię.
Przedsiębiorstwa zaopatrzenia energetycznego miały możliwość oddzielania swoich obszarów zaopatrzenia poprzez umowy o demarkacji.