Podczas masakr Ormian w latach 1894–1896 Zohrab tymczasowo porzucił literaturę i poświęcił się głównie pracy prawnika. W tych latach bronił ormiańskich oskarżonych w tureckich sądach, ratując życie wielu z nich. W 1906 roku, na mocy zarządzenia ministra sprawiedliwości, Zohrabowi zakazano udziału w procesach sądowych w Turcji. Powodem był proces bułgarskiego rewolucjonisty. Aktywność polityczna Zohraba była bardzo intensywna, co nie spodobało się władzom tureckim.

Po tym wydarzeniu Zohrab wyjechał do Paryża. Znał dobrze język francuski i mógł publikować swoje prace prawnicze w Europie. Otwierały się tam przed nim wspaniałe perspektywy i planował w przyszłości przenieść się z rodziną do Egiptu. Jednak po młodotureckim zamachu stanu powrócił do Konstantynopola.

W 1908 roku został wybrany do Zgromadzenia Narodowego Armenii i Parlamentu Osmańskiego. W parlamencie energicznie walczył o uznanie praw politycznych i narodowych wszystkich narodów imperium. W 1909 roku, podczas masakr Ormian w Adanie, wielokrotnie występował przeciwko zabójcom i domagał się zakończenia brutalnej polityki byłego sułtana Abdülhamida II wobec Ormian.