W 1911 roku zwrócił się w tej sprawie do premiera Turcji.
W styczniu 1914 roku podpisano porozumienie między Turcją a Rosją w sprawie reform ormiańskich, gwarantujące bezpieczne życie mieszkańcom zachodniej Armenii. Sam Zohrab wyraził nadzieję na rosyjską pomoc i negocjował kwestię ormiańską z ambasadami głównych mocarstw światowych. Jednak wkrótce wybuchła I wojna światowa, dając władzom tureckim dobry pretekst do przeprowadzenia eksterminacji Ormian. Podpisane porozumienie nie było już uznawane za wiążące przez władze osmańskie.
24 kwietnia 1915 roku cała ormiańska inteligencja Konstantynopola została aresztowana i deportowana w ciągu jednej nocy. Zohrab zrobił wszystko, co w jego mocy, aby uwolnić część swoich przyjaciół. Zwrócił się do urzędników państwowych, nawet do Talaata Paszy, ministra spraw wewnętrznych Imperium Osmańskiego, którego dobrze znał. W odpowiedzi składali mu puste obietnice.