Eliasz I Henckel von Donnersmarck (niem. Elias Henckel von Donnersmarck; ur. w 1603, zm. 27 kwietnia 1667 w Oderbergu) – śląski arystokrata, hrabia cesarstwa, przedstawiciel rodu Henckel von Donnersmarcków, pierwszy właściciel dóbr bogumińskich z wyodrębnionej linii bogumińskiej rodu oraz pan Bogumina w latach 1664–1667.
Pochodzenie
Eliasz był synem Łazarza II Młodszego Henckla von Donnersmarcka i jego pierwszej żony Marii Jakobiny von Bayr. Jego ojciec należał do najważniejszych przedstawicieli rodu w XVII wieku i doprowadził do trwałego przejęcia przez Hencklów dóbr bytomskich, tarnogórskich i bogumińskich na Górnym Śląsku.
Ród wywodził się ze Spiskiego Czwartku na Spiszu. W XVII wieku, dzięki działalności finansowej Łazarza I Starszego i Łazarza II Młodszego, rodzina uzyskała rozległe dobra na Górnym Śląsku oraz awansowała do godności baronów i hrabiów cesarstwa.
Podział dóbr rodzinnych
Po śmierci Łazarza II Młodszego w 1664 roku jego rozległy majątek został podzielony między synów. Eliasz, jako najstarszy syn, otrzymał dobra bogumińskie i zapoczątkował linię bogumińską Henckel von Donnersmarcków.