Pozostałe części majątku przypadły jego braciom. Gabriel I i Jerzy VII Fryderyk byli związani z dobrami bytomskimi i tarnogórskimi, natomiast od Leona Ferdynanda wywodziła się późniejsza linia bytomsko-siemianowicka, a od Karola Maksymiliana linia tarnogórsko-świerklaniecka.
Pan Bogumina
Eliasz objął władzę nad państwem bogumińskim w 1664 roku, po śmierci ojca. Jego główną siedzibą był zamek w Oderbergu, czyli obecnym Starym Boguminie, utożsamiany z dawną Oderburgą.
Panowanie Eliasza nad Boguminem trwało od 1664 do 1667 roku. Po jego śmierci dobra odziedziczył syn Eliasz Andrzej, który władał nimi do 1699 roku.
Wyznanie i działalność religijna
Eliasz należał do protestanckiej części rodu. Bogumińska linia Henckel von Donnersmarcków zachowała wyznanie ewangelickie, mimo że większość ludności państwa bogumińskiego była katolicka.
Z Eliaszem wiązane jest powstanie rodzinnej kaplicy grobowej przy kościele Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Starym Boguminie. Według czeskich opracowań obiekt mógł zostać wzniesiony jako miejsce jego pochówku po śmierci w 1667 roku, jednak dokładna data budowy nie jest znana.
Rodzina
Eliasz był żonaty z Anną Marią von Puchheim, pochodzącą z austriackiego rodu baronowskiego.