W latach 1925–1930 z przerwami, pracował na stanowiskach sztabowych. Od 1930 do 1934 pracował w Kancelarii Wojskowej Regenta, w międzyczasie awansował do stopnia majora. Za jego prośbą od 1934 był węgierskim attaché wojskowym w Warszawie, Wilnie, Helsinkach, Talinnie oraz w Rydze, funkcję tę pełnił do 1939. Przyczynił się do odtworzenia wspólnej granicy polsko-węgierskiej w 1939.
W chwili wybuchu II wojny światowej zaproponował zorganizowanie legionu węgierskiego na pomoc Polakom, lecz węgierskie dowództwo odrzuciło tę propozycję. Lengyel wrócił na Węgry w kwietniu 1939, najpierw jako szef sztabu IV korpusu w Peczu, następnie od 1940 został szefem sztabu I Korpusu Zmotoryzowanego. Od grudnia 1940 do sierpnia 1941 Szef Departamentu Prezydenckiego Ministerstwa Obrony Narodowej. Następnie jako dowódca 10 Dywizji oraz 16 Dywizji Lekkiej.