Gdy Rumunia wyszła z sojuszu sytuacja na froncie znacząco się pogorszyła, w Budapeszcie uznano, że węgierskie wojska muszą niezwłocznie wracać do kraju.

Po powrocie dowodził VIII Korpusem na froncie wschodnim. Od grudnia 1944 w związku z odmową złożenia przysięgi Ferencowi Szálasiemu przebywał w rezerwie. Zwolniony z wojska 18 marca 1945 i uciekł na zachód przed nacierającymi wojskami sowieckimi. Od kwietnia 1945 przebywał w amerykańskim internowaniu w Niemczech, a po powrocie na początku 1946 był więźniem prokuratury w Budapeszcie, jednak trybunał ludowy uniewinnił go od stawianych mu zarzutów. Opuścił kraj i osiedlił się w Austrii. Członek i założyciel Stowarzyszenia Chrześcijańskich Madziarów na Emigracji, następnie brał udział w pracach organizacji pomocowej „Pierwsza pomoc dla Węgier” oraz w pracach emigracyjnych organizacji politycznych pod nazwą Europejski Kongres Wolnych Węgier. Zmarł 20 grudnia 1988 w Graz.

Upamiętnienie 24 maja 2019 w Szarvas, odsłonięta została tablica ku czci gen. Béli Lengyela. W Konstancinie-Jeziornej, obok grobu węgierskiego żołnierza, istnieje tablica upamiętniająca żołnierzy węgierskich i ich dowódcach, w tym gen.