Bohater nie zna odległych konsekwencji własnych czynów i wielokrotnie doświadcza zwątpienia. Narolska podkreśla, że musi powściągać pragnienie zemsty i czynić dobro człowiekowi odpowiedzialnemu za śmierć jego rodziny, nie wiedząc, że w ten sposób staje się narzędziem Boskiego planu prowadzącego do zbawienia innych.
Centralnym symbolem tej postawy jest w interpretacji Malika „wąska droga”. Motyw ten pojawia się dosłownie jako górska ścieżka, którą Miklos przeprowadza Gejzę, a zarazem odsyła do ewangelicznej „wąskiej drogi” prowadzącej do życia. Malik wiąże ją z postawą kenozy: rezygnacją z własnej pozycji, przyjęciem służby i gotowością do poświęcenia dla drugiego człowieka.
Narolska polemizuje jednak z częścią tej interpretacji. Malik traktuje opuszczenie przez Miklosa niewolniczej pracy u Turków jako „zejście z drogi kenozy”, podczas gdy Narolska zwraca uwagę, że decyzja bohatera nie spotyka się z Boskim potępieniem. Jej zdaniem Prus nie utożsamia miłości nieprzyjaciół z samowyniszczeniem: Miklos ma służyć innym, nie zaś ponieść męczeńską śmierć.