Wymowa noweli była różnie interpretowana przez badaczy: od afirmacji chrześcijańskiej miłości, miłosierdzia i Opatrzności po odczytanie jej jako parodystycznej „antyprzypowieści”, podważającej możliwość praktycznej realizacji nakazu miłości nieprzyjaciół.

Historia Utwór został opublikowany po raz pierwszy w „Kurierze Codziennym” nr 355 z 24 grudnia 1891 roku. Był przedrukowany m.in. w Opowiadaniach wieczornych (1895) i w pismach zebranych autora w latach późniejszychTeresa Tyszkiewicz, Bolesław Prus, w: Dawni pisarze polscy od początków piśmiennictwa do Młodej Polski. Przewodnik biograficzny i bibliograficzny, tom III: Mia–R (koordynacja całości Roman Loth), Warszawa 2002, s. 301.. W 1896 roku ukazało się tłumaczenie utworu na język rosyjski.

Fabuła Narrator, przebywając w mieście K., towarzyszy miejscowemu sędziemu śledczemu podczas wizyty w opuszczonym klasztorze, z którego skradziono dzwon. Jedynym mieszkańcem klasztoru jest dziewięćdziesięcioletni zakonnik.