Opis W serii obrazów z „dynamizmem” w tytule, namalowanych w 1913 roku przez Boccioniego uwydatnił się bardziej niż w jego wcześniejszych pracach wpływ koloru. Nabrał on żywej i gwałtownej jaskrawości, a obrazy stały się bardziej skupione i bogatsze w treść. Przestrzeń zatraciła swą trójwymiarowość, którą miała we wcześniejszych pracach, mniej lub bardziej respektujących tradycyjne prawa perspektywy. Teraz natomiast prawa te zostały ukryte w przedstawianym temacie i w jego stosunku do otaczającej go rzeczywistości.
W Dynamizmie piłkarza artysta nawiązał do teorii dywizjonizmu tworząc kompozycję wzdłuż linii skośnych i głównych przekątnych, prowadzących światło do wnętrza obrazu. Wykorzystał tu własne studia nad ilościową siłą barwy i możliwościami świetlnymi tkwiącymi w zestawieniu różnych tonów. Obraz tryska witalnością, uwalniając wraz z narastającym ruchem silną energię, powstającą z syntezy światła i ruchu. Wprowadził zarazem wysoki stopień abstrakcji plastycznej – niektóre części ciała zawodnika wydają się być bardziej widoczne nabierając trójwymiarowości. Duże świetlne strumienie przecinają obraz, emitując jarzenie, rozjaśniając kolory i tworząc ruch okrężny, który w połączeniu z dynamiką gracza zaciera jego specyficzne kształty, osiągając w ten sposób maksymalny impet i siłę.