Zjednoczenie z Chrystusem () – w teologii chrześcijańskiej pojęcie opisujące relację pomiędzy osobą wierzącą a Jezusem Chrystusem. W najszerszym sensie odnosi się do każdego aspektu więzi z Bogiem. Szkocki teolog John Murray określił to zjednoczenie jako „centralną prawdę całej doktryny o zbawieniu”John Murray, Redemption: Accomplished and Applied, Eerdmans 1955, s. 161..
Wyrażenie „w Chrystusie” (, en kyrio, en Christo Iesou, en auto) pojawia się wielokrotnie w Nowym Testamencie. Według Alberta Schweitzera bycie „w Chrystusie” stanowi główną zagadkę nauczania św. Pawła, a jej zrozumienie daje klucz do całości jego teologiiAlbert Schweitzer, The Mysticism of Paul the Apostle, Johns Hopkins University Press 1998, s. 3.. Ze względu na ogromną liczbę wystąpień i różnorodność kontekstów, sformułowanie to niesie za sobą niezwykłe bogactwo znaczeniowe.
W węższym znaczeniu, dogmatycznym (stosowanym zwłaszcza w teologii protestanckiej), zjednoczenie z Chrystusem jest kluczowym etapem w ordo salutis (porządku zbawienia) i stanowi podstawę usprawiedliwienia wierzącego. W tym ujęciu następuje ono po wzbudzeniu wiary, a wyprzedza usynowienie (adopcję) (por. Ga 3,26-27).