Antoni Anzelm Noniewicz, w zakonie Anzelm od św. Antoniego (ur. 1836 na terenie parafii mereckiej, zm. 8 września 1907 w Sokółce) – polski duchowny rzymskokatolicki, trynitarz, a po kasacie klasztoru zakonnego kapłan diecezji wileńskiej, kanonik honorowy wileński. W latach 1894–1907 proboszcz parafii św. Antoniego Padewskiego w Sokółce i dziekan sokólski. Uważany za ostatniego członka polsko-litewskiej prowincji trynitarzy pw. św. Joachima.

Życiorys Trynitarz Noniewicz urodził się w 1836 na terenie parafii mereckiej. Pochodził ze szlachty. Przed rozpoczęciem życia zakonnego studiował architekturę i malarstwo. Informacje o jego zainteresowaniach artystycznych zachowały się m.in. w korespondencji pisanej po łacinie i włosku do władz generalnych zakonu trynitarzy, odnalezionej w archiwum zakonnym przy San Carlo alle Quattro Fontane w Rzymie.

W 1857 wstąpił do klasztoru trynitarzy na Antokolu w Wilnie, ostatniego istniejącego wówczas klasztoru polsko-litewskiej prowincji zakonu, i przyjął imię zakonne Anzelm od św. Antoniego. W latach 1857–1860 odbywał tam formację zakonną, a w 1860 złożył śluby zakonne.