W rozumieniu związku Żydzi mieszkający w Niemczech powinni porzucić odrębną żydowską tożsamość narodową i kulturową oraz całkowicie zasymilować się z narodem niemieckim. Organizacja uznawała podkreślanie żydowskiej odrębności za czynnik wzmacniający antysemityzm. Według Johna V.H. Dippela VnJ zakładał, że antysemityzm wynikał z przekonania o zasadniczej odmienności Żydów i Niemców, dlatego działalność uwydatniająca istnienie narodu żydowskiego, żydowskiego poczucia narodowego albo szczególnych wartości żydowskich miała – w ocenie związku – utrudniać asymilację. Szczególnie zdecydowanie związek zwalczał syjonizm, postrzegany przez jego działaczy jako ideologia sprzeczna z lojalnością wobec Niemiec i służąca obcym, zwłaszcza brytyjskim, interesom politycznym. Atakował również marksistów, liberalne organizacje żydowskie i członków Centralverein. VnJ przejmował część pojęć i uprzedzeń obecnych w niemieckim nacjonalizmie etnicznym. Jego działacze występowali przeciwko Żydom przybyłym z Europy Środkowo-Wschodniej, określanym jako Ostjuden, i ostrzegali przed rzekomym „zagrożeniem ze strony Żydów wschodnich” (niem. Ostjudengefahr). Przypisywali im niższość kulturową i obciążali odpowiedzialnością za utrwalanie antysemickich stereotypów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Verband nationaldeutscher Juden · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.