16 czerwca 1932 przeprowadził się z Kobrynia do Wadowic, gdzie działał w Związku Legionistów Polskich i Związku Strzeleckiego. Później do Żywca, gdzie pełnił funkcję instruktora straży pożarnej. Przed II wojną światową mieszkał w Łodzi.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), został aresztowany we Lwowie przez funkcjonariuszy NKWD i osadzony w więzieniu na Brygidkach. Wywieziony na podstawie listy nr 055/4 z maja 1940, wkrótce potem zamordowany na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zapewne w Kijowie. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni. Według Michała Siwiec-Cielebona został zamordowany we Lwowie.
Był żonaty z Marią z Polaniaków. Dzieci nie miał. Siostra Marii – Helena była żoną Rudolfa Galusa (1891–1940), kapitana administracji (piechoty) Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie.