Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty Legionów, ale w dalszym ciągu pełnił służbę w batalionie manewrowym, który wówczas był III batalionem 13 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 933. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 7 lutego 1923 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 68. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 16 czerwca 1927 został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko dowódcy I batalionu detaszowanego w Grudziądzu. 15 kwietnia 1930 został przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisku dowódcy II batalionu. We wrześniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, a z dniem 31 lipca 1931 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wadowice. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.