Dodali także, że może to mieć zastosowanie jako strategia randkowa: towarzyszenie kilku skrzydłowych o podobnych rysach twarzy uzupełnia i uśrednia nieatrakcyjne elementy wyglądu danej osoby.
Replikacja W 2015 roku Yuko Ojiro i współpracownicy dwukrotnie zreplikowali eksperyment nr 4 z badania Walkera i Vula na japońskich uczestnikach na 2,5 i 4,1 razy większej próbie. W obu przypadkach efekt nie osiągnął istotności statystycznej (odpowiednio p = 0,91 i p = 0,060), a wielkość efektu była bardzo mała. Autorzy nie potwierdzili występowania efektu cheerleaderki i zasugerowali, że przyczyną mogą być różnice kulturowe lub inne czynniki wymagające dalszych badań.
Dalsze badania W 2015 roku van Osch i współpracownicy potwierdzili, że grupy osób są oceniane jako atrakcyjniejsze, niż wynikałoby ze średniej ocen ich członków (tzw. group attractiveness effect). Zaproponowali, że zjawisko to może wynikać z selektywnej uwagi skierowanej na najbardziej atrakcyjne osoby w grupie, która sprawia, że obserwatorzy skupiają się na najbardziej atrakcyjnych członkach grupy, na podstawie których oceniają całą grupę, a potem ocenę tę przenoszą na wszystkich jej członków, zamiast brać pod uwagę atrakcyjność każdego indywidualnie.