W nocy z 12 na 13 sierpnia 1944 powstańcy spalili warsztaty samochodowe i magazyny materiałów pędnych, nie zdobywając jednak głównych budynków.
Od 13 sierpnia do końca powstania przedpole po nieparzystej stronie ulicy Emilii Plater było terenem zaciętych walk. 17 sierpnia Niemcy zaatakowali prawe skrzydło kompanii, używając dziewięciu samobieżnych min „Goliath” oraz czołgu; pozycje utrzymano. Kompania działała pod ostrzałem nebelwerferów (zwanych przez powstańców „krowami” lub „szafami”) i niemieckiego działa kolejowego kal. 380 mm. Kurczewski nadzorował także akcje ratunkowe w płonących i zburzonych domach w rejonie działania kompanii. Do kapitulacji oddział utrzymał, a miejscami powiększył, teren wywalczony w godzinie „W”, mimo ataków niemieckich od strony gmachu Instytutu Fizyki Doświadczalnej przy ul. Hożej oraz od strony Frontleitstelle i Ogrodu Pomologicznego.
Niewola i pobyt na Zachodzie Po kapitulacji przebywał kolejno w Stalagu Lamsdorf (Łambinowice), gdzie pełnił funkcję polskiego starszego oficera, a następnie w oflagach Sandbostel (od stycznia 1945) i Lubece (od kwietnia 1945). Uwolniony przez oddziały brytyjskie 2 maja 1945, w czerwcu tego roku przybył do Wielkiej Brytanii i został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Crieff w Szkocji.