Po powrocie do kraju Na początku 1946 wrócił do Polski. Był kolejno pełnomocnikiem do spraw akcji siewnej (według innego przekazu – żniwnej, z ramienia Związku Samopomocy Chłopskiej) na Dolny Śląsku, naczelnym dyrektorem państwowej centrali handlowej w Jeleniej Górze, a następnie komisarzem do spraw składowania rezerw państwowych w Państwowych Zakładach Zbożowych we Wrocławiu.

30 kwietnia 1949 został aresztowany we Wrocławiu przez Urząd Bezpieczeństwa i osadzony w X pawilonie więzienia mokotowskiego w Warszawie, gdzie był bity i torturowany. Według biogramu opracowanego na podstawie publikacji Bogdana Bejma oskarżono go o wydanie rozkazów likwidacji drukarni i punktów kolportażu AL i PPR oraz zastrzelenia siedmiu członków tych organizacji, a na podstawie art. 1 dekretu PKWN z 31 sierpnia 1944 uznano go za „zdrajcę narodu polskiego”. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z 18 listopada 1952 został skazany.

Po siedmiu latach więzienia, na mocy decyzji Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 1956 uchylającej wyrok i wznawiającej postępowanie, został zwolniony 26 kwietnia 1956, a wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z 11 grudnia 1956 – uniewinniony. W uzasadnieniu podkreślono, że akt oskarżenia był wynikiem tendencyjnie prowadzonego śledztwa.