Przypuszcza się, że początkowo wykorzystywano naturalne wypływy słonej wody lub sól pojawiającą się przy powierzchni, lecz na stanowisku nie odkryto dotąd urządzeń służących do takiego pozyskiwania surowca.
Najstarsze potwierdzone wyrobiska podziemne datowane są na XV wiek p.n.e. Już wówczas funkcjonował rozwinięty system kopalniany, obejmujący głębokie szyby, chodniki i rozbudowane konstrukcje drewniane. Wydobycie nie miało charakteru doraźnego, lecz było prowadzone przez wyspecjalizowaną i liczebną społeczność górniczą.
Kopalnia z epoki brązu Pozostałości eksploatacji z epoki brązu rozpoznano przede wszystkim w wyrobiskach Appoldwerk, Christian-von-Tusch-Werk i Grünerwerk. Obszar górniczy obejmował około 72 tys. m², a wyrobiska schodziły ponad 200 m poniżej ówczesnej powierzchni. Górnicy drążyli pionowe lub stromo nachylone szyby, podążając za bogatymi warstwami soli.
Skałę solną rozbijano kilofami z brązowymi ostrzami osadzonymi na drewnianych styliskach. Urobek kruszono na niewielkie fragmenty i wynoszono w workach wykonanych ze skóry i futra. Zachowane ślady pracy oraz znalezione wyposażenie wskazują na specjalizację wykonywanych czynności i zorganizowany podział pracy.