Pałac Pawęczkowskiego w Lublinie, także pałac Pawęczkowskich – zabytkowa kamienica mieszkalna znajdująca się przy ulicy Rybnej 10, u zbiegu z ulicą Noworybną, przy placu Rybnym na Starym Mieście w Lublinie.

Budynek powstał w pierwszej połowie XIX wieku w wyniku przebudowy nieukończonego kościoła i zabudowań klasztornych trynitarzy bosych. Nazwa „pałac” ma charakter zwyczajowy – obiekt pełnił przede wszystkim funkcję okazałej kamienicy mieszkalnej.

Historia Trynitarze w Lublinie Trynitarze bosi zostali sprowadzeni do Lublina w 1728 roku przez księcia Jerzego Dominika Lubomirskiego, hetmana polnego koronnego. Początkowo zakonnicy otrzymali pozwolenie na urządzenie prywatnej kaplicy, która miała służyć im do czasu wybudowania własnej świątyni.

Fundację stałego kościoła i klasztoru podjął Mikołaj Łoś z Grodkowa, kasztelan lwowski. Zabudowania wznoszono na obrzeżu ówczesnego miasta, pomiędzy placem wykorzystywanym do handlu rybami a miejskimi murami obronnymi, w miejscu określanym jako Psia Górka. Prace przy zespole prowadzono od pierwszej połowy XVIII wieku, natomiast budowę właściwego kościoła rozpoczęto w połowie tego stulecia.