Planowany kościół był budowlą murowaną, jednonawową i pięcioprzęsłową, ze sklepionym prezbiterium. Po obu stronach nawy znajdowały się kaplice i pomieszczenia rozmieszczone na kilku poziomach, natomiast pod prezbiterium urządzono krypty. Kościół miał mieć układ dwupoziomowy, należący do rzadko spotykanych rozwiązań w architekturze sakralnej dawnej Rzeczypospolitej.
Po śmierci Mikołaja Łosia i wyczerpaniu funduszy prace zostały przerwane. Budowli nie otynkowano ani nie ukończono jej wystroju. W podziemiach pochowano fundatora, a w jednej z urządzonych tam kaplic zakonnicy odprawiali nabożeństwa.
Pod koniec lat 70. XVIII wieku trynitarze opuścili zabudowania przy placu Rybnym i przenieśli się do przejętego po kasacie jezuitów zespołu przy obecnym placu Katedralnym. Niedokończony kościół stopniowo popadał w ruinę.
Przebudowa na kamienicę Po przejęciu nieruchomości przez władze państwowe zabudowania wystawiono na publiczną licytację. W 1824 roku kupił je lubelski fryzjer i obywatel miejski Jan Pawęczkowski wraz z żoną Teklą.