Pawęczkowski przebudował niedokończoną świątynię na okazałą kamienicę mieszkalną. Prace prowadzono w pierwszej połowie XIX wieku i zakończono przed 1838 rokiem. Budynek otrzymał cechy późnego klasycyzmu. Nieprzesklepioną nawę główną dawnego kościoła przekształcono w wewnętrzny dziedziniec, wokół którego urządzono mieszkania i ciągi komunikacyjne.
Ze względu na rozmiary, reprezentacyjny wygląd i stosunkowo wysoki standard mieszkań kamienica zaczęła być nazywana pałacem Pawęczkowskiego lub pałacem Pawęczkowskich. W późniejszym okresie została przekształcona w wielorodzinny dom czynszowy.
Architektura Obecny budynek zachowuje fragmenty murów osiemnastowiecznego kościoła i klasztoru trynitarzy. Jest budowlą murowaną z cegły, otynkowaną, złożoną ze skrzydeł otaczających wewnętrzny dziedziniec, odpowiadający dawnej nawie kościoła.
Zewnętrzne elewacje otrzymały podczas dziewiętnastowiecznej przebudowy skromny, późnoklasycystyczny wystrój. Dolną kondygnację częściowo pokrywa boniowanie, a okna parteru umieszczono w prostokątnych lub półkoliście zamkniętych wnękach. Elewację od strony placu Rybnego zdobi balkon z metalową balustradą.