Toufar nie widział zjawiska. Stał na ambonie zwrócony w stronę wiernych, a ponadto był zajęty wygłaszaniem kazania i wykonywaniem gestu. Nie zauważył również szczególnej reakcji zgromadzonych. Nabożeństwo zakończyło się w zwykły sposób, a większość świadków bezpośrednio po wyjściu z kościoła nie rozmawiała o wydarzeniu.

Niektórzy świadkowie obawiali się, że zauważony ruch był osobistym ostrzeżeniem lub zapowiedzią nieszczęścia. Inni przypuszczali, że ulegli złudzeniu wzrokowemu. Dopiero gdy w następnych dniach zaczęli dowiadywać się, że podobne spostrzeżenia miały również inne osoby, zgłaszali się do proboszcza.

Toufar dowiedział się o wydarzeniu następnego dnia. Początkowo próbował przekonać informujących go parafian, że mogło dojść do złudzenia lub chwilowego zaburzenia widzenia. Wraz ze zgłaszaniem się kolejnych osób zaczął jednak spisywać ich relacje. 13 grudnia opisał wydarzenie w liście do administratora parafii w Horní Cerekvi Miloslava Váni, a 11 stycznia 1950 roku dołączył schemat ruchów krzyża do listu skierowanego do swojego dawnego ucznia Karla Poláčka.