W opracowaniach naukowych zjawisko bywa umieszczane w szerszym kontekście orientalizmu, rozumianego jako budowanie wyidealizowanego, egzotyzującego obrazu kultur azjatyckich przez odbiorców zachodnich – Napier wskazywała na ciągłość między takimi wyobrażeniami a wcześniejszymi falami zachodniej fascynacji Japonią.
Krytyce podlega jednak również samo określenie. Analiza McGee wskazuje, że opowieści o „weeaboo” pełnią funkcję dyscyplinującą wobec innych uczestników fandomu, a towarzyszy im często ocenianie wyglądu i zachowania osób nim określanych. Podnoszony jest także argument, że nadmiernie szerokie i nieprecyzyjne stosowanie terminu prowadzi do zacierania różnicy między obsesyjną fascynacją a zwykłym zainteresowaniem kulturą obcą.
Odbiór w Japonii Termin „weeaboo” powstał i funkcjonuje przede wszystkim w zachodnich społecznościach internetowych, nie zaś w samej Japonii. Jak zauważano w publicystyce poświęconej relacjom międzykulturowym, zachodni fani posługujący się japońskimi określeniami na oznaczenie własnej tożsamości fanowskiej bywali odbierani przez japońskich rozmówców z zakłopotaniem lub niezrozumieniem, ponieważ w Japonii słowo otaku niosło wówczas wyraźnie negatywne skojarzenia.