płyn miał docierać do chorych także przez sznury bez węzłów. Sam Mesmer podkreślał, że w idealnych warunkach mógłby całkowicie zrezygnować z kadzi, gdyby dysponował wystarczająco dużym pomieszczeniem, by wszyscy pacjenci mogli trzymać się za ręce bezpośrednio.
Charles d’Eslon Charles d’Eslon, zmarły w 1786 roku, uczeń chirurga Jeana-Louisa Petita, był paryskiego Wydziału Medycyny (co stanowiło najwyższy tytuł, jaki można było tam uzyskać, wiążący się z określonymi prawami i przywilejami) oraz osobistym lekarzem brata króla, hrabiego d’Artois (późniejszego króla Karola X).
Związek z Mesmerem i ostracyzm mały| d’Eslona, 1780 d’Eslon, niegdyś pacjent, uczeń i współpracownik Mesmera, opublikował w 1780 roku własne dzieło poświęcone magnetyzmowi zwierzęcemu, przedstawiające 18 przypadków leczonych przez Mesmera. 7 października 1780, wciąż związany z Mesmerem, złożył oficjalny wniosek o zbadanie przez Wydział Medycyny autentyczności i skuteczności uzdrowień Mesmera; wydział odrzucił wniosek i zarzucił samemu d’Eslonowi przewinienie.