26 października 1782 d’Eslon został skreślony z listy wydziałowej i objęty dwuletnim zakazem uczestniczenia w posiedzeniach.
Pod koniec 1782 roku d’Eslon rozstał się z Mesmerem w atmosferze konfliktu i pod koniec 1783 roku otworzył własną, niezależną klinikę, zabierając ze sobą część pacjentów Mesmera i zaczynając nauczać magnetyzmu zwierzęcego niezależnie od Mesmera. To właśnie w tych okolicznościach doszło do powołania komisji specjalnie w celu zbadania magnetyzmu zwierzęcego tak, jak był praktykowany w klinice d’Eslona. Na początku 1784 to on sam wystąpił do rządu o powołanie oficjalnej komisji, a jego wniosek przyjęto przychylnie – do czego zapewne przyczyniły się jego osobiste koneksje z arystokracją.
D’Eslon nigdy nie odzyskał członkostwa na Wydziale Medycyny i, w przeciwieństwie do Mesmera, pozostał w Paryżu po opublikowaniu raportów obu komisji. Zmarł nagle w Paryżu 21 sierpnia 1786. Według współczesnej wydarzeniom relacji z , ogłoszonej drukiem dopiero w 1880 roku, do końca odmawiał zwykłych środków Wydziału Medycyny, a czterech jego uczniów magnetyzowało go bez wytchnienia aż do śmierci.