W XVI wieku starostowie z rodziny Leszczyńskich zbudowali w miejscu wcześniejszej drewnianej warowni wolno stojącą dwukondygnacyjną, murowaną wieżę. Obiekt został zniszczony w XVII wieku przez Szwedów i nie odzyskał już swego znaczenia. Udokumentowanymi faktami było sprawowanie urzędów między innymi przez przedstawicieli rodu Leszczyńskich, Orzelskich i później Józefa Sokołowskiego, Michała z Brudzewa Mielżyńskiego, Ignacego z Głogowy Kossowskiego oraz Wyssogota – Zakrzewskiego. Znaczenie zamku z biegiem czasu ulegało pomniejszeniu. Zdecydowanie przyczyniła się do tego dewastacja jego murów oraz obiektów, które znajdowały się w jego wewnętrznej i zewnętrznej części. Na kartach kronik zachowały się opisy jego wyglądu oraz funkcji. Zdewastowany w XVIII wieku zamek został rozebrany przed 1820 rokiem i wówczas też zniwelowano fosy. Jedynym namacalnym śladem jego usytuowania było wzgórze nazywane przez mieszkańców Radziejowa Zamczyskiem.

W 1546 roku Radziejów uzyskał przywilej de non tolerandis JudaeisIgnacy Schiper, Dzieje handlu żydowskiego na ziemiach polskich, Warszawa 1937, s. 27..

Wiek XVII W drugiej połowie XVII wieku starostwo radziejowskie obejmowało, oprócz Radziejowa, pobliskie miasteczko Skulsk, oraz wsie: Czołowo, Płowce, Skotniki i Stary Radziejów.