Podczas prac nad pomiarem 52. równoleżnika zetknął się z warunkami terenowymi Polesia. W 1873 stanął na czele Ekspedycji Zachodniej, której zadaniem było prowadzenie badań i prac melioracyjnych na tym obszarze. Kierował nią do 1898. Oprócz budowy urządzeń odwadniających prowadzono pomiary oraz badania fizjograficzne. Obszar objęty osuszaniem szacowany jest w polskich opracowaniach na około milion hektarów. W latach 90. XIX wieku objął kierownictwo Departamentu Melioracji Rolnych rosyjskiego Ministerstwa Rolnictwa. Pod jego nadzorem prowadzono prace geodezyjne i hydrotechniczne w Turkiestanie, na Kaukazie i Syberii, m.in. związane z osuszaniem terenów Niziny Barabińskiej oraz gospodarką wodną stepu Iszymskiego. Po zakończeniu czynnej działalności zawodowej osiadł na Polesiu. W następstwie rewolucji rosyjskiej i działań wojennych opuścił swą siedzibę i ostatecznie przeniósł się do Warszawy. Zmarł tam 16 marca 1921. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim, w kwaterze 83, rzędzie 2, w miejscach 27–28.