Dekoherencja tłumaczy, dlaczego układy makroskopowe szybko tracą obserwowalne interferencje i zaczynają wyglądać klasycznie, ale sama nie wybiera pojedynczego wyniku.
mały|Symulacja narastania obrazu w doświadczeniu dwuszczelinowym: pojedyncze zarejestrowane trafienia tworzą z czasem rozkład interferencyjny
Opis matematyczny
Jeżeli stan kwantowy zapisuje się jako superpozycję stanów własnych pewnej obserwabli o widmie dyskretnym, na przykład składowej spinu,
to pomiar tej obserwabli daje wynik odpowiadający jednemu ze stanów Współczynniki rozwinięcia są amplitudami prawdopodobieństwa a dla stanu znormalizowanego spełniają warunek W schematycznym zapisie załamanie polega na zastąpieniu stanu wyjściowego jednym składnikiem superpozycji:
Dla obserwabli o widmie ciągłym, takich jak położenie czy pęd swobodnej cząstki, powyższą sumę zastępuje całka, a stany własne wymagają normalizacji w sensie delty Diraca. Jest to najprostszy zapis dla idealnego pomiaru obserwabli niedegenerowanej, czyli takiej, której każdej wartości własnej odpowiada dokładnie jeden stan własny. W ogólniejszym ujęciu wynik pomiaru odpowiada rzutowaniu stanu na podprzestrzeń związaną z daną wartością własną, a jeszcze ogólniejszy opis używa operatorów pomiarowych, opisujących także pomiary nieidealne lub uogólnione.