z 1775 roku podaje, że siostry żyły „jak głosi tradycja, dwieście pięćdziesiąt lat temu”. Według repertorium fundacji kościelnych diecezji Canterbury i Rochester, wydanego w 1782 roku przez , siostry były zrośnięte ciałami i dożyły wieku „między 20 a 30 lat”. Ówczesne rysunki herbatników z Biddenden przedstawiają dwie kobiety, być może zrośnięte, ale nie podają ich imion, wieku ani żadnej daty.
Historyk Edward Hasted w siódmym tomie , opublikowanym w 1798 roku, odrzucił legendę o Pannach z Biddenden. Twierdził, że Ziemie Chleba i Sera były darem dwóch kobiet o nazwisku Preston (choć w tym samym ustępie pisał o ziemiach „ofiarowanych przez osoby nieznane”). Hasted stwierdził, że herbatniki z Biddenden zaczęto ozdabiać odciśniętym wizerunkiem dwóch kobiet dopiero w ciągu ostatnich 50 lat i że postacie miały przedstawiać „dwie ubogie wdowy jako typowe odbiorczynie pomocy dobroczynnej”. Choć wspomniał o legendzie, zgodnie z którą postacie przedstawiają bliźnięta syjamskie, które zmarły w wieku dwudziestu kilku lat i zapisały parafii Ziemie Chleba i Sera, odrzucił ją jako „pospolitą tradycję”.