W latach 20. XIX wieku opublikowano nowy przekaz o Pannach z Biddenden, według którego siostry miały być pochowane pod płytą nagrobną z ukośną linią nieopodal ławki rektora w kościele w Biddenden. W 1826 roku odnotował, że na każdą Wielkanoc do Biddenden napływały tłumy przybyszów. Opisywał ich jako „przyciągniętych z sąsiednich miast i wsi przez ten zwyczaj i przez cudowną opowieść o jego początkach” i dodawał, że „dzień upływa na grubiańskiej zabawie”. Tłum stawał się coraz bardziej niesforny, a witrykowie musieli niekiedy powstrzymywać go laskami. W rezultacie rozdawanie jałmużny przeniesiono z kościoła do domu pracy, lecz tłumy nadal sprawiały kłopoty. W 1882 roku rektor Biddenden poprosił o zgodę na zaniechanie ceremonii. Arcybiskup Canterbury pozwolił nadal rozdawać chleb, ser i herbatniki z Biddenden, ale zniósł wydawanie darmowego piwa, by ograniczyć zakłócenia porządku.