Natura Natura w opowiadaniu ukazana jest jako „organiczna całość”, do której człowiek należy i której prawom podlega. Życie i śmierć nie są tu przeciwieństwami, lecz elementami jednego procesu – rozkład ciała oznacza jednocześnie narodziny nowego życia w przyrodzie. W ten sposób przyroda ukazuje ciągłość istnienia, niezależną od jednostkowego losu człowieka. Jednocześnie relacja człowieka z naturą pozostaje złożona i niejednoznaczna. Bohaterowie postrzegają ją odmiennie: Bolesław traktuje las użytkowo, jako przestrzeń pracy i źródło surowców, natomiast Stanisław początkowo widzi w nim przede wszystkim miejsce leczenia i doznań estetycznych.
Opinie krytyków Recenzenci analizowali rolę natury i jej wpływ na bohaterów. Krytyczka literacka Helena Zaworska napisała: „Kiedyś patrzył na krajobrazy, obcował z ludźmi tak, jak gdyby to był film, który nie za bardzo go interesuje. W leśniczówce zrozumiał, że można zatracić się w samym doświadczeniu istnienia: nieba i chmur, słońca i deszczu, drzew i kwiatów, a także można zatracić się w miłości do prostej dziewczyny, która jest jak natura”. Inga Iwasiów stwierdziła: „Pejzaż, przyroda, roślina – okazują się uwikłane w problematykę płci, tak jak rozstrzyga to postjungowska psychoanaliza.