Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Inflanty Polskie zostały przyłączone do Imperium Rosyjskiego. Po kolejnych zmianach administracyjnych w 1802 roku Łatgalia znalazła się w granicach guberni witebskiej. W rezultacie region pozostawał administracyjnie oddzielony od większości pozostałych ziem łotewskich aż do początku XX wieku.
W drugiej połowie XIX wieku rozwój łatgalskiego piśmiennictwa został poważnie ograniczony przez politykę władz rosyjskich. W 1865 roku w zachodnich guberniach Imperium Rosyjskiego wprowadzono zakaz druku alfabetem łacińskim, który objął również łatgalskie publikacje. Zakaz obowiązywał do 1904 roku. W tym okresie teksty w języku łatgalskim funkcjonowały m.in. w tradycji rękopiśmiennej i ustnej.
Po zniesieniu zakazu druku nastąpił rozwój łatgalskiej prasy, literatury i działalności społecznej. Ważnym ośrodkiem łatgalskiego ruchu narodowego na przełomie XIX i XX wieku był Petersburg, gdzie działała grupa łatgalskiej inteligencji. Do jej najważniejszych przedstawicieli należeli Francis Trasuns, Francis Kemps i Nikodems Rancāns.