W czasie I wojny światowej i po rewolucji lutowej w Rosji nasiliła się działalność polityczna na rzecz administracyjnego połączenia Łatgalii z innymi ziemiami zamieszkanymi przez Łotyszy. Kluczowym wydarzeniem był Kongres Łatgalski w Rzeżycy w 1917 roku. Jego uczestnicy opowiedzieli się za oddzieleniem Łatgalii od guberni witebskiej oraz za jej połączeniem z Vidzeme i Kurlandią, przy zachowaniu praw regionalnych, w tym dotyczących używania języka.

Po proklamowaniu niepodległości Łotwy 18 listopada 1918 roku i łotewskiej wojnie o niepodległość Łatgalia znalazła się w granicach Republiki Łotewskiej. W okresie międzywojennym łatgalski język pisany był używany w regionie w szkolnictwie, prasie, literaturze i części administracji lokalnej. Sytuacja zmieniła się po 1934 roku, kiedy zakres jego oficjalnego stosowania został ograniczony.

Po okupacji Łotwy przez Związek Radziecki w 1940 roku nastąpiło dalsze ograniczenie instytucjonalnego używania łatgalskiego. Według łotewskiej Nacionālā enciklopēdija w latach 1940–1988 nastąpiła zasadnicza przerwa w publikowaniu w łatgalskim języku pisanym na Łotwie, z wyjątkiem lat 1943–1944;