język pozostawał jednak używany w komunikacji ustnej, życiu prywatnym i w części praktyk religijnych.

Od końca lat 80. XX wieku nastąpiło odrodzenie łatgalskiego życia kulturalnego i piśmiennictwa. Po odzyskaniu niepodległości przez Łotwę w 1991 roku łatgalski zaczął ponownie pojawiać się w książkach, prasie, muzyce, mediach i działalności organizacji regionalnych. Rozwijane są również inicjatywy służące zachowaniu łatgalskiego dziedzictwa kulturowego i folkloru.

Język

Latgalczycy tradycyjnie posługują się łatgalskim. Współczesny łatgalski język pisany opiera się na gwarach dialektu górnołotewskiego i posiada własną skodyfikowaną ortografię oraz tradycję piśmienniczą.

Według łotewskiego spisu powszechnego z 2011 roku łatgalskiego używało na co dzień około 165 tys. mieszkańców Łotwy, czyli 8,8% ludności kraju. W samej Łatgalii deklarowało jego codzienne używanie 35,5% mieszkańców.

Status łatgalskiego jest przedmiotem dyskusji językoznawczej i społecznej. Łotewska ustawa o języku państwowym określa łatgalski język pisany jako historycznie ukształtowaną odmianę języka łotewskiego. Artykuł 3 ust. 4 ustawy zobowiązuje państwo do jego zachowania, ochrony i rozwoju.

Religia