7 czerwca 1905 roku Storting uznał, że wskutek kryzysu konstytucyjnego Oskar II przestał wykonywać funkcje króla Norwegii, a ponieważ osoba monarchy stanowiła najważniejsze ogniwo łączące oba państwa, unia została rozwiązana. Szwecja nie zaakceptowała początkowo jednostronnego charakteru tej decyzji. Po referendum przeprowadzonym w Norwegii 13 sierpnia oraz negocjacjach w Karlstad oba państwa osiągnęły jednak porozumienie. 26 października Oskar II zrzekł się praw do norweskiego tronu, co zakończyło unię również z punktu widzenia Szwecji.
Rozwiązanie unii nie oznaczało powstania norweskiej państwowości od podstaw. Norwegia posiadała własne instytucje państwowe i konstytucję od 1814 roku. W 1905 roku uzyskała natomiast pełną suwerenność międzynarodową, w tym możliwość samodzielnego prowadzenia polityki zagranicznej.
Geneza unii Dania-Norwegia i wojny napoleońskie Powstanie unii szwedzko-norweskiej było następstwem wojen napoleońskich oraz wynikającej z nich zasadniczej przebudowy układu sił politycznych w Skandynawii. Przed 1814 rokiem Norwegia przez kilka stuleci pozostawała związana z Danią, a jej polityczne centrum znajdowało się w Kopenhadze.