Po brytyjskim ataku na Kopenhagę w 1807 roku Dania-Norwegia związała się z napoleońską Francją. Konflikt spowodował dotkliwe konsekwencje gospodarcze, szczególnie dla zależnej od transportu morskiego Norwegii, której komunikacja z Danią została utrudniona przez brytyjską blokadę.

Równocześnie Szwecja doznała własnej klęski geopolitycznej. W wyniku wojny fińskiej w latach 1808–1809 utraciła na rzecz Rosji Finlandię, która przez stulecia stanowiła integralną część państwa szwedzkiego. Klęska doprowadziła do obalenia króla Gustawa IV Adolfa i kryzysu dynastycznego.

W 1810 roku szwedzkim następcą tronu został francuski marszałek Jean-Baptiste Bernadotte, który w Szwecji przyjął imię Karol Jan. Zamiast próbować odzyskać Finlandię zwrócił on szwedzką politykę ekspansji w kierunku zachodnim. Uzyskanie Norwegii miało rekompensować Szwecji utratę Finlandii, wzmocnić jej pozycję w Skandynawii i stworzyć bardziej zwartą strategicznie monarchię na Półwyspie Skandynawskim.

Karol Jan przyłączył Szwecję do koalicji antynapoleońskiej i uzyskał poparcie mocarstw dla swoich roszczeń do Norwegii. Po klęsce Napoleona sprzymierzona z nim Dania została zmuszona do ustępstw terytorialnych.