Traktat kiloński 14 stycznia 1814 roku Dania i Szwecja zawarły traktat kiloński. Król duński Fryderyk VI zrzekł się na rzecz króla Szwecji praw do Norwegii. Dawne norweskie posiadłości atlantyckie – Islandia, Grenlandia i Wyspy Owcze – pozostały przy Danii.

Postanowienia traktatu zostały zawarte bez udziału przedstawicieli Norwegii. W praktyce europejskie mocarstwa potraktowały kraj jako przedmiot porozumienia między monarchami. Wywołało to sprzeciw w Norwegii i stworzyło podstawę dla próby ustanowienia samodzielnego państwa.

Norweska próba niepodległości w 1814 roku Na czele norweskiego ruchu politycznego stanął duński książę Chrystian Fryderyk, będący dotychczas namiestnikiem Norwegii. Początkowo rozważał objęcie władzy na podstawie swoich praw dynastycznych, jednak pod wpływem norweskich elit zgodził się, aby źródłem jego władzy stała się decyzja przedstawicieli narodu.

W kwietniu 1814 roku zebrało się zgromadzenie konstytucyjne w Eidsvoll. 17 maja uchwaliło ono konstytucję Norwegii, ustanawiając państwo jako dziedziczną monarchię konstytucyjną.