Tego samego dnia Chrystian Fryderyk został wybrany królem.

Norweska decyzja oznaczała odrzucenie zasady, zgodnie z którą kraj mógł zostać po prostu przekazany królowi Szwecji na podstawie układu zawartego w Kilonii.

Szwecja oraz popierające ją mocarstwa nie uznały jednak niezależności Norwegii. W lipcu 1814 roku rozpoczęła się krótka wojna szwedzko-norweska. Przewaga militarna Szwecji powodowała, że Norwegia nie była w stanie utrzymać całkowitej niezależności, lecz jej opór pozwolił wynegocjować warunki znacznie korzystniejsze niż te przewidziane traktatem kilońskim.

14 sierpnia zawarto konwencję w Moss. Chrystian Fryderyk zobowiązał się abdykować, natomiast strona szwedzka zaakceptowała zachowanie norweskiej konstytucji, z ograniczonymi zmianami niezbędnymi do utworzenia związku obu państw.

4 listopada Storting uchwalił odpowiednie zmiany w konstytucji i wybrał szwedzkiego króla Karola XIII na króla Norwegii. W ten sposób powstała unia szwedzko-norweska.

Charakter unii Unia była kompromisem pomiędzy szwedzkim dążeniem do przejęcia Norwegii a norweską próbą zachowania państwowej odrębności. Norwegia nie stała się prowincją Szwecji. Zachowała własną konstytucję, parlament, rząd, administrację, sądownictwo, finanse i siły zbrojne.