Oba królestwa posiadały natomiast wspólnego monarchę. Wspólna była również zasadnicza część polityki zagranicznej, którą formalnie kierował szwedzki minister spraw zagranicznych. Zasady funkcjonowania związku zostały w 1815 roku doprecyzowane w akcie unijnym, tzw. Riksakt.

Unia posiadała niewiele wspólnych instytucji. Nie utworzono wspólnego parlamentu ani odrębnego rządu unijnego, który mógłby pośredniczyć między coraz bardziej samodzielnymi systemami politycznymi obu państw. Według Bo Stråtha brak takich instytucji stał się z czasem jednym ze strukturalnych problemów związku – konflikty pomiędzy norweskim Stortingiem i szwedzkim Riksdagiem nie miały forum, na którym mogłyby zostać politycznie rozstrzygnięte.

Narastanie konfliktu w XIX wieku Parlamentaryzm i kwestia równouprawnienia W ciągu XIX wieku oba państwa rozwijały się politycznie w różnym tempie. Szczególnie istotny był rozwój norweskiego parlamentaryzmu. W 1884 roku utrwaliła się zasada, zgodnie z którą rząd musiał posiadać poparcie większości Stortingu. Władza monarchy nad norweskim gabinetem uległa w konsekwencji znacznemu osłabieniu.