Równocześnie rosło znaczenie norweskiej świadomości narodowej. Coraz trudniej było uzasadnić sytuację, w której Norwegia posiadała własny parlament i rząd, lecz w stosunkach międzynarodowych była reprezentowana przez urząd znajdujący się w szwedzkim systemie politycznym.

Roald Berg zwraca uwagę, że rzeczywisty wpływ Norwegii na wspólną politykę zagraniczną był większy, niż sugerowałaby sama formalna konstrukcja unii. Nie zmieniało to jednak narastającego w norweskiej opinii publicznej przekonania, że układ ten symbolizuje podporządkowanie Norwegii Szwecji. W warunkach europejskiego nacjonalizmu końca XIX wieku przekonanie to nabierało coraz większego znaczenia politycznego.

Spór konsularny Najważniejszym przedmiotem konfliktu stała się służba konsularna. Kwestia miała zarówno znaczenie symboliczne, jak i praktyczne. Norwegia posiadała rozbudowaną flotę handlową i jej interesy gospodarcze w coraz większym stopniu wymagały rozległej sieci konsulatów obsługujących norweskich armatorów i marynarzy.

Norwescy politycy zaczęli domagać się utworzenia osobnej służby konsularnej.