Strona szwedzka obawiała się, że własne konsulaty staną się pierwszym krokiem do utworzenia całkowicie niezależnej norweskiej dyplomacji, a tym samym pozbawią unię jednego z jej najważniejszych wspólnych elementów.
Poważny kryzys unijny wystąpił już w 1895 roku. Kolejne próby kompromisu nie przyniosły trwałego rozwiązania. W 1902 roku powołano wspólny komitet szwedzko-norweski w celu rozwiązania problemu konsularnego, ale negocjacje ponownie zakończyły się niepowodzeniem.
Pod koniec 1904 roku szwedzki premier Erik Gustaf Boström przedstawił warunki funkcjonowania ewentualnych norweskich konsulatów, które w Norwegii odebrano jako próbę utrzymania ich podporządkowania szwedzkiemu ministrowi spraw zagranicznych. Fiasko rozmów spowodowało, że coraz większa część norweskich elit politycznych uznawała dalsze negocjowanie reformy unii za bezcelowe.
Kryzys 1905 roku Rząd Christiana Michelsena W marcu 1905 roku powstał szeroki gabinet koalicyjny kierowany przez Christiana Michelsena. Rząd skupiał polityków różnych ugrupowań, których łączyło przekonanie o konieczności rozwiązania sprawy konsularnej.
Storting przyjął ustawę ustanawiającą niezależną norweską służbę konsularną. 27 maja Oskar II odmówił jej sankcjonowania.