Autobiografizm Motyw autobiografizmu wiąże się z konstrukcją narratora oraz sposobem przetwarzania osobistych doświadczeń autora w materię literacką. Początek opowiadania ma charakter autobiograficzny, kiedy to pierwszoosobowy narrator przywołuje wspomnienie zapachu tytułowej rośliny z własnego dzieciństwa. Następnie narracja przechodzi do historii Marty i Bogusia, przedstawionej już w trzeciej osobie. Iwaszkiewicz rezygnuje przy tym z klasycznego narratora wszechwiedzącego i podporządkowuje sposób opowiadania perspektywie bohaterki.
Śmierć Opowiadanie ukazuje odwieczny związek życia i śmierci, oparty na zestawieniu przeciwstawnych sił: młodości i przemijania, pożądania i kresu egzystencji. Relacja Marty i Bogusia została przedstawiona jako uczucie naznaczone świadomością nieuchronnej śmierci, a erotyczne napięcie służy przede wszystkim podkreśleniu kruchości życia. Marta, związana z symboliką życia i Erosa, stanowi przeciwieństwo Bogusia, którego postać wiązana jest z Tanatosem i śmiercią.