Woda Motyw akwatyczny ma w opowiadaniu znaczenie ambiwalentne i mroczne – wiąże się z przemijaniem, tajemnicą oraz śmiercią. Woda przedstawiona jest jako żywioł niebezpieczny, pochodzący spoza świata zmysłowego, budzący jednocześnie fascynację i lęk. Bohaterowie odnajdują nad wodą chwilowe oderwanie od codzienności i poczucie bycia poza zwyczajnym życiem, co nadaje temu motywowi wymiar egzystencjalny.
Opinie krytyków Badacze zwracali uwagę na symboliczne znaczenie tytułowego tataraku i związanych z nim żywiołów. Anna Al-Araj, nawiązując do pierwszych zdań opowiadania, napisała: „Owa gra pozornie wykluczających się żywiołów, symbolizowana przez ziele tataraku, jest osią dramaturgiczną dzieła, którego stosunkowo prostą fabułę daje się ująć w zaledwie kilku zdaniach. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że to nie rozwój wydarzeń stanowi o istocie historii miłości dojrzałej, chorej kobiety (Marty) i młodego, pełnego witalności mężczyzny (Bogusia)”. Aleksandra Giełdoń-Paszek wskazywała natomiast na literackie i mitologiczne źródła, pisząc: „Motyw trzcin typowy dla fin de siècle, zapożyczony z Paludes André Gide’a, Leaves of Grass Walt Whitmana, wykorzysta potem Iwaszkiewicz w Tataraku. Pierwowzorem był grecki mit o młodych, zakochanych w sobie chłopcach Calamusie i Carpusie, wyjaśniający pochodzenie trzcin.