Feliks Szczepański (ur. 18 listopada 1894 w Alwerni, zm. 30 maja 1965 w Katowicach) – polski działacz partyjny i państwowy, inżynier górnictwa, wojskowy w stopniu kapitana (oficer polityczny), uczestnik I i II wojny światowej oraz wojny domowej w Rosji, podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki (1949–1950), Ministerstwie Górnictwa (1950–1952) i Ministerstwie Hutnictwa (1952–1953).
Życiorys Syn podoficera w armii austrowęgierskiej i urzędnika samorządowego Marcina oraz Karoliny z domu Hubaszek, miał sześcioro rodzeństwa. Uczył się w szkołach powszechnych w Jaworznie i Krakowie, od 1908 pracował jako ekspedient w sklepie w Jaworznie. Od 1911 do 1913 odbywał praktykę w kopalni „Jacek-Rudolf” w Jaworznie.
W 1913 wstąpił jako ochotnik do Armia Austro-Węgier, ukończył szkołę podoficerską w Opawie. Po wybuchu I wojny światowej wraz z 13 Pułkiem Piechoty walczył na froncie wschodnim. W marcu 1915 trafił do niewoli rosyjskiej, początkowo na cztery miesiące do obozu jenieckiego w Taszkencie, potem do majątku w guberni woroneskiej. Po traktacie brzeskim w marcu 1918 uwolniony, dotarł później przez Syberię do Władywostoku, gdzie w październiku 1918 wstąpił w Charbinie do 1 Pułk Ułanów 5 Dywizji Strzelców Polskich, walczącej po stronie białych.