Po jego kapitulacji w styczniu 1920 dołączył do bolszewików, został wcielony do Syberysjkiej Armii Pracy i skierowany do pracy w hucie szkła pod Krasnojarskiem. Został członkiem Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików), objął funkcję komisarza politycznego kompanii w Jenisejsku, potem komisarza wojennego jednego z pułków transportowych na Syberii, następnie awansował na pułkownika i został instruktorem w sztabie brygady w Irkucku. Służył równocześnie w komórce zarządu politycznym wojska.
W lutym 1922 powrócił do Polski, po powrocie na miesiąc aresztowany w więzieniu przy ul. Dzikiej w Warszawie, później zwolniony po podpisaniu deklaracji o niezaangażowaniu politycznym, jakkolwiek poddawany obserwacji przez kolejne dziesięć lat. Po kwarantannie w Dęblinie został przekazany do 2 Pułku Ułanów i przeniesiony do rezerwy, powrócił do Jaworzna. W 1925 uzyskał tytuł technika górniczego po nauce w szkole górniczej w Wieliczce. Pracował w kopalni „Józef Piłsudski” w Jaworznie, potem od 1925 jako sztygar w KWK Michał i kopalni soli potasowej w Kałuszu, a od 1929 w KWK Polska, gdzie został założycielem Związku Sztygarów Polskich (w 1931 wybrany jego prezesem).