Rzeczowniki zakończone na -er W wyrazach zakończonych pierwotnie na -ros zanikła samogłoska -o- w końcowej sylabie, w końcowe -s zasymilowało się z -r-, i tak z formy pueros powstała forma puer. W wyrazach, w których przed końcówką -ros była poprzedzająca ją spółgłoska, pojawiło się e, np. agros – ager, które zanika w casus obliqui.
Wołacz Rzeczowniki rodzaju męskiego zakończone na -ŭs w wołaczu liczby pojedynczej kończą się na -ě. Rzeczownik deus → Bóg ma dwie formy wołacza: deus i dee. W łacinie kościelnej wołacz rzeczownika agnŭs równy jest mianownikowi. Ponadto rzeczownik filiŭs → syn i imiona własne zakończona na -iŭs w wołaczu przyjmują końcówkę -ĭ: filĭ → synu, Vergilĭ → Wergiliuszu. Greckie imiona zakończone na -eus w wołaczu przyjmują końcówkę -eu: Orpheu → Orfeuszu.
Rodzaj Rzeczowniki zakończone na -ŭs, -er oraz rzeczownik vir są rodzaju męskiego. Istnieje kilka wyjątków od tej zasady: wyraz humus jest rodzaju żeńskiego: humus arida → sucha ziemia, ponadto alvus → brzuch, carabasus → len wyrazy vulgus → tłum, tłuszcza, virus → jad, pelăgus → morze są rodzaju nijakiego: virus mortiferum → śmiercionośny jad Nazwy krajów, drzew, miast, wysp zakończone na -us są rodzaju żeńskiego, np.